De naamgeving van dit perceel laat eigenlijk niet direct het beste vermoeden. Bij de aanleg van dit perceel hebben de lokale boeren dit gehucht ‘Mala Coste’ gedoopt, wat zoveel betekent als ‘slechte kant’. De Noord-West oriëntatie was hierin de boosdoener. Halfweg de vorige eeuw moest een goed perceel pal zuidgericht zijn. Dit was natuurlijk een tijdperk met minder kennis over wijnbouwtechnieken en ook nog voor de globale opwarming van onze planeet. Op deze bodem uit klei en kalksteen groeien 50 tot 80 jaar oude Grenanche Gris stokken. De druiven voor de betere wijnen van Domaine de la Dourbie komen allemaal van dit perceel dat door weelderig struikgewas en kreupelhout is omringd. Zijn uniek terroir zorgt voor minerale wijnen met een prachtige aciditeit die in de Languedoc moeilijk te vinden zijn. De wijngaarden rond het wijndomein kennen ook een speciaal terroir. De percelen zitten als het ware gevangen tussen de rivieren La Dourbie en L’Hérault wat een beetje aan een ‘clos’ doet denken. Een extra troef is de activiteit die hun buren uitoefenen. De imker beheert er een 5 hectare groot park dat dankzij de vele bijen en de rijke fauna en flora voor een grote biodiversiteit zorgt. In dit bijzondere ecosysteem floreren de ranken op een bodem van klei en zandsteen. In 2003, dat met de start van de exploitatie van de Mala Coste wijngaard echt wel een sleuteljaar was in de ontwikkeling van dit domein, onderging Domaine de la Dourbie na de aankoop van de familie Serin een grondige renovatie waarbij vooral de wijnkelder onder handen werd genomen.